Dante Alighieri nacque a Firenze nel maggio 1265 e mori` a Ravenna nel 1321. Poco sappiamo della vita giovanile di Dante. Sappiamo soltanto che discese da nobile famiglia ed ebbe l` alta cultura che i nobili ricevevano in quel tempo.

Quando Dante aveva nove anni, conobbe una bambina di otto anni – Beatrice – che abitava vicino alla sua casa. Dante la vide di nuovo dopo nove anni, e sempre piu` crebbe l’ amore per lei nel suo cuore.

Beatrice, forse per ragioni politiche, sposo` un altro uomo, e mori` giovanissima quando aveva ventiquattro anni. Dante pianse la sua morte lungamente. Il suo grande amore per Beatrice e la speranza di vivere un giorno con lei per sempre, in un mondo celeste, dettero alla sua filosofia il concetto cristiano, cioe` quello di considerare la vita soltanto come una preparazione alla felicita` eterna.

Dante si occupo` di politica e quando il suo partito cadde in disgrazia fu scacciato da Firenze e non pote` piu` ritornare. Questo lo rese molto infelice. Fu nel triste periodo del suo esilio che Dante penso` di onorare la memoria di Beatrice, scrivendo un poema per lei. I letterati di quel tempo scrivevano in latino, mentre il popolo nelle varie regioni d’ Italia, parlava differenti dialetti. Ma Dante ruppe la tradizione e volle scrivere il suo poema in una lingua parlata e intesa da tutte le persone del suo tempo. Studio` vari dialetti e finalmente scelse il dialetto toscano.

L’ ode per Beatrice divenne una grandiosa opera letteraria in poesia : la Divina Commedia. Dante divise quest’ opera in tre parti : Inferno, Purgatorio, Paradiso.

`E il racconto di un terribile viaggio nel regno dei Morti, descritto in tutti i particolari come un viaggio reale. Dante condotto da Virgilio, comincio` questo viaggio a Gerusalemme, scese fra infiniti pericoli e terrori al centro dell’ Inferno, passo` sul monte del Purgatorio e salendo su cerchi luminosi, giunse fino al paradiso dov’ era Beatrice. Dante descrisse cio` che vide durante il viaggio, le persone che incontro`, le loro tragedie e le loro pene. In questa opera Dante raccolse tutte le esperienze, rappresento` tutti i caratteri, espressi tutti i sentimenti umani, incluse tutte le scienze e tutte le arti. La sua Commedis divenne la rapresentazione universale dell’ Uomo e delle sue energie nella lotta del Bene per vincere il Male, in una spettacolare creazione che fu poesia e dramma, storia e leggenda, visione ideale e realta` di vita.

Dante chiamo` la sua opera « Commedia », perche` le tre cantiche erano come tre grandiosi atti di un unico dramma. Il Boccaccio (letterato del 1300 e ammiratore di Dante) la chiamo` dopo « Divina » per il suo mistico contenuto e la suprema bellezza.

La Divina commedia `e il Libro Sacro degl’ italiani, perche` fu il documento che uni` l’ Italia spiritualmente prima ancora che politicamente. Infatti il dialetto toscano, portato a cosi` alto livello d’ arte si affermo` e fu preso come lingua nazionale.

Cosi` nacque la lingua italiana.

(Μετάφραση του κειμένου)

Δάντης Αλιγκιέρι (Πώς γεννήθηκε η ιταλική γλώσσα)

Ο Δάντης Αλιγκιέρι γεννήθηκε στη Florence τον Μάιο του 1265 και πέθανε στη Ravenna το 1321. Λίγα γνωρίζουμε για τα νεανικά χρόνια του Δάντη. Γνωρίζουμε μόνο ότι καταγόταν από ευγενική οικογένεια και ότι έλαβε την ανώτερη μόρφωση που οι ευγενείς αποκτούσαν εκείνη την εποχή.

Όταν ο Δάντης ήταν εννέα ετών, γνώρισε ένα κορίτσι οκτώ ετών — τη Beatrice Portinari — που κατοικούσε κοντά στο σπίτι του. Ο Δάντης την ξαναείδε έπειτα από εννέα χρόνια και όλο και περισσότερο μεγάλωνε στην καρδιά του η αγάπη για εκείνη.

Η Βεατρίκη, ίσως για πολιτικούς λόγους, παντρεύτηκε έναν άλλον άνδρα και πέθανε πολύ νέα, όταν ήταν μόλις είκοσι τεσσάρων ετών. Ο Δάντης θρήνησε για πολύ καιρό τον θάνατό της. Η μεγάλη του αγάπη για τη Βεατρίκη και η ελπίδα να ζήσει κάποτε μαζί της αιώνια, σε έναν ουράνιο κόσμο, έδωσαν στη φιλοσοφία του τη χριστιανική αντίληψη, δηλαδή να θεωρεί τη ζωή απλώς ως μια προετοιμασία για την αιώνια ευτυχία.

Ο Δάντης ασχολήθηκε με την πολιτική και όταν το κόμμα του έπεσε σε δυσμένεια, εξορίστηκε από τη Φλωρεντία και δεν μπόρεσε ποτέ πια να επιστρέψει. Αυτό τον έκανε πολύ δυστυχισμένο. Ήταν κατά τη θλιβερή περίοδο της εξορίας του που ο Δάντης σκέφτηκε να τιμήσει τη μνήμη της Βεατρίκης, γράφοντας ένα ποίημα για εκείνη.

Οι λόγιοι εκείνης της εποχής έγραφαν στα λατινικά, ενώ ο λαός στις διάφορες περιοχές της Ιταλίας μιλούσε διαφορετικές διαλέκτους. Όμως ο Δάντης έσπασε την παράδοση και θέλησε να γράψει το ποίημά του σε μια γλώσσα που να μιλιέται και να γίνεται κατανοητή από όλους τους ανθρώπους της εποχής του. Μελέτησε διάφορες διαλέκτους και τελικά επέλεξε την τοσκανική διάλεκτο.

Η ωδή για τη Βεατρίκη έγινε ένα μεγαλειώδες ποιητικό λογοτεχνικό έργο: τη «Θεία Κωμωδία». Ο Δάντης χώρισε αυτό το έργο σε τρία μέρη: «Κόλαση», «Καθαρτήριο», «Παράδεισος».

Είναι η αφήγηση ενός τρομερού ταξιδιού στο βασίλειο των Νεκρών, περιγραμμένου με κάθε λεπτομέρεια σαν να ήταν πραγματικό ταξίδι. Ο Δάντης, καθοδηγούμενος από τον Βιργίλιο, άρχισε αυτό το ταξίδι από την Ιερουσαλήμ, κατέβηκε μέσα από αμέτρητους κινδύνους και τρόμους στο κέντρο της Κόλασης, πέρασε από το όρος του Καθαρτηρίου και ανεβαίνοντας μέσα από φωτεινούς κύκλους έφτασε έως τον Παράδεισο όπου βρισκόταν η Βεατρίκη.

Ο Δάντης περιέγραψε όσα είδε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, τους ανθρώπους που συνάντησε, τις τραγωδίες και τις τιμωρίες τους. Σε αυτό το έργο συγκέντρωσε όλες τις εμπειρίες, παρουσίασε όλους τους χαρακτήρες, εξέφρασε όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα, συμπεριέλαβε όλες τις επιστήμες και όλες τις τέχνες. Η «Κωμωδία» του έγινε μια παγκόσμια αναπαράσταση του Ανθρώπου και των δυνάμεών του στον αγώνα του Καλού να νικήσει το Κακό, μέσα σε μια θεαματική δημιουργία που ήταν ταυτόχρονα ποίηση και δράμα, ιστορία και θρύλος, ιδανικό όραμα και πραγματικότητα της ζωής.

Ο Δάντης ονόμασε το έργο του «Κωμωδία», επειδή τα τρία μέρη του ήταν σαν τρεις μεγαλειώδεις πράξεις ενός ενιαίου δράματος. Ο Giovanni Boccaccio (λογοτέχνης του 14ου αιώνα και θαυμαστής του Δάντη) το ονόμασε αργότερα «Θεία» λόγω του μυστικιστικού περιεχομένου και της υπέρτατης ομορφιάς του.

Η «Θεία Κωμωδία» είναι το Ιερό Βιβλίο των Ιταλών, επειδή αποτέλεσε το έργο που ένωσε την Ιταλία πνευματικά, ακόμη πριν ενωθεί πολιτικά. Πράγματι, η τοσκανική διάλεκτος, ανεβασμένη σε τόσο υψηλό επίπεδο τέχνης, επικράτησε και υιοθετήθηκε ως εθνική γλώσσα.

Έτσι γεννήθηκε η ιταλική γλώσσα.

Τριανταφύλλου Ευστάθιος

Καθηγητής Ιταλικών

● Περισσότερα άλλα θέματα & για την Ιταλία θα βρείτε στο Blog (Εδώ!) και δωρεάν Ασκήσεις (Εδώ!) .

● Αν είστε ευχαριστημένοι από την σελίδα μας, θα μας βοηθούσε πολύ αν αφήνατε την εμπειρία σας και ένα θετικό σχόλιο στη σελίδα μας στο Google! (Εδώ !)